จำผมได้ไหมครับ

ตอนที่  8

จำผมได้ไหมครับ

                   เมื่อครั้งข้าพเจ้าสอบแข่งขันได้บรรจุรับราชการเป็นปลัดอำเภอครั้งแรกที่อำเภอสุวรรณภูมิจังหวัดร้อยเอ็ด
 นายอำเภอมอบหมายให้ข้าพเจ้าไปรับผิดชอบตำบลทุ่งหลวง  สุดเขตติดต่อกับอำเภอท่าตูม  จังหวัดสุรินทร์   กลางทุ่งกุลาร้องไห้ (ความจริงต้องเรียกว่าทุ่งแขกกุรข่าร้องไห้มากกว่า
) แถวนั้นมีหมู่บ้านอยู่สองหมู่บ้านที่ราษฎรพูดภาษาเขมร คือบ้านตาหยวก
กับบ้านสาหร่าย

                                ระหว่างอำเภอสุวรรณภูมิกับอำเภอท่าตูม
มีรถยนต์โดยสารประจำทางแล่นผ่าน 
เวลาที่ข้าพเจ้าจะออกไปตามพื้นที่บ้านนอกก็ต้องอาศัยรถยนต์โดยสารประจำทางเป็นหลัก  เพราะตอนนั้นได้รับเงินเดือนเดือนละ
2,765 บาท ยังไม่มีปัญญาจะซื้อรถมอเตอร์ไซค์มาขี่หรือรถยนต์มาขับ

                                ชาวบ้านก็อาศัยรถยนต์โดยสารเป็นหลักเหมือนกัน

                                รถยนต์โดยสารสมัยนั้นจะจอดที่สถานีขนส่งเพื่อรับ-ส่งผู้โดยสาร
และจอดพักประมาณ   ไม่เกิน
5 นาที เพื่อให้ผู้โดยสารเข้าห้องน้ำห้องท่า แล้วก็เดินทางต่อไป

                                ข้าพเจ้าจะไปบ้านตาหยวก
เพื่อประชุมราษฎร  กำหนดนัดเวลา
 4
โมงเช้า
จึงต้องไปขึ้นรถยนต์โดยสารเวลา
3 โมงเช้า   กะว่าเดินทาง 20 กิโลเมตรประมาณครึ่งชั่วโมงก็คงถึงจุดหมาย

                                รถยนต์โดยสารแล่นผ่านหน้าที่ว่าการอำเภอ
มาตรงตามกำหนดเวลาแล้วเข้าจอดที่สถานีขนส่ง 
ผู้โดยสารก็ไปทำธุระอย่างที่บอกไว้ตั้งแต่ตอนต้น  ประมาณ
5
นาทีแล้ว
โชเฟอร์ก็เบิ้ลเครื่องยนต์เตรียมจะออกจากสถานี

                                มีไอ้หนุ่มคนหนึ่งผิวออกไปทางสีดำ
น่าจะเป็นคนเขมร นั่งอยู่ตรงกลางรถยนต์คันนั้น อยู่ที่นั่งข้างหน้าข้าพเจ้า  ไม่รู้เป็นอะไรรีบเดินลุกออกไปหาพนักงานขับรถ

                                จำผมได้ไหม   ไอ้หนุ่มพูดกับโชเฟอร์

                                โอ๊ย ! คนตั้งเยอะตั้งแยะจำไม่ได้หรอก
โชเฟอร์โต้ตอบกลับมาด้วยภาษาคนภาคกลางอย่างชัดถ้อยชัดคำ

                                ข้าพเจ้าเห็นท่าไม่ดีแน่
เลยรีบลุกไปบอกโชเฟอร์

                                ถ้าจำมันไม่ได้เดี๋ยวก็เหม็นทั้งคันนะซิ

                                ไอ้หนุ่มมึงรีบไปทำธุระของมึงเลยนะ เร็ว ๆ ด้วย  กูจำมึงได้ไม่ต้องห่วง

                                โชเฟอร์ทำท่างง ๆ
อยู่พักหนึ่ง

                                ไอ้หนุ่มคนนั้นรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำด่วนจี๋เลยละครับ

                                ข้าพเจ้าเลยอธิบายให้โชเฟอร์ฟังว่า
จำ ภาษาเขมร หมายความว่า
รอ

                                ถ้าโชเฟอร์ไม่รอมันละก้อ
มันขี้แตกใส่รถคันนี้จะเหม็นกันทั้งคัน

                                โชเฟอร์หัวเราะออกมาก๊ากบักใหญ่เลย
แล้วรอไอ้หนุ่มคนนั้นอยู่สิบนาที

ข้อความนี้ถูกเขียนใน ขำขัน คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s