ของดอง

ตอนที่  30

ของดอง

                               

                                  หลังจากยายไปหาหมอฝรั่งวันนั้นก็เป็นที่มาของตลกในแวดวงสาธารณสุข
เป็นบทเรียนให้
พวกหมอ
เภสัชกร และพยาบาลทั้งหลายได้รู้ว่าชาวบ้านป่า คนบ้านนอกนั้นยังมีการศึกษาต่ำ
การพูดการอธิบายเรื่องต่างๆ ให้ชาวบ้านฟังนั้นจะต้องอธิบายให้ละเอียดถี่ถ้วย ให้เข้าใจตรงกันให้ได้

                                ไหนๆ
ยายก็ทาน(ถวาย)ยาให้พระไปหมดแล้ว พรุ่งนี้ยายต้องไปหาหมอคนเดิม
บอกว่ายังมีอาการเจ็บไข้ได้ป่วยอยู่นะ ถ้าหมอถามว่าทำไมไม่กินยา
ยายต้องตอบไปว่ายามันหายไปไหนก็ไม่รู้ หาไม่เจอ
ถ้ายายไปบอกว่าทานยาให้พระไปหมดแล้ว รับรองหมอต้องดุยายแน่ๆ เลย
ก่อนกลับอำเภอ ปลัดเนตรก็บอกกับยายคนที่เจอกันในงานบุญวันนั้น

                               
ถ้ายังไงละก้อ…ยายเข้าไปหาผมที่อำเภอก่อนก็ได้ 
ผมจะพาไปหาหมอเอง หมอฝรั่งคนนี้สนิทกันกับผมดี
ปลัดเนตรกำชับ
ด้วยหวังว่ายายจะหายเจ็บป่วยเร็วๆ

                                เช้าวันรุ่งขึ้นยายแกก็ไปตามนัด…ฉายเดี่ยวเหมือนเดิม
เพราะผัวแกตายไปนานแล้ว ลูกเต้าก็หายหน้าหายตาไปอยู่กับลูกกับเมียของเขากันหมด
ทิ้งคนแก่ไว้เฝ้าสมบัติบ้าอยู่ที่บ้านคนเดียว

                               
ท่านปลัด…ยายมาตามนัดแล้วนะ…พายายไปหาหมอหน่อยนะ

                                 ยายแกมาอำเภอแต่เช้าเนื่องจากต้องมากับรถยนต์โดยสารของหมู่บ้านที่มาส่งนักเรียนในตัวเมืองแต่เช้า
หากยายไม่มากับเขาก็ไม่มีโอกาสมาเพราะรถยนต์โดยสารมีวันละเที่ยวเท่านั้น

                                ปลัดเนตรก็มาทำงานเช้าเช่นกัน
ยังไม่ทันแปดโมงเลยมาถึงอำเภอซะแล้ว ไม่รู้จะมาทำไมแต่เช้า ทำให้พวกข้าราชการขี้เกียจคนอื่นๆ
เขาพลอยเหม็นขี้หน้าไปด้วย

                                มาติดต่อราชการแต่เช้านั้นก็ดีอยู่หรอก
เนื่องจากจะได้คิวแรก ไม่ต้องรอให้ใครมาถามว่าเมื่อยหลายหรือเปล่า มาดูสายงาน
work flow ที่ชาวบ้านต้องปฏิบัติตามราชการ
จะได้ไม่ต้องเดินย้อนไปย้อนมา วันนั้นปลัดเนตรพายายไปหาหมอ หมอก็ไม่ว่าอะไร คราวนี้หมอให้ยามากินไม่ได้ให้เอาไปทานเหมือนคราวแรกเมื่อวานนี้
แต่เภสัชกรผู้จ่ายยากำชับใหม่ว่า

                               
คราวนี้ยายอย่าทำยาหายอีกนะ เก็บให้ดีอย่าหลงลืมที่เก็บ ถ้าใส่กระต้า(ตระกร้า)หมากไว้ได้ก็ยิ่งดี
เพราะคนแก่ชอบกินหมาก ไปไหนก็ไปพร้อมกระต้าหมาก ที่สำคัญที่สุดยายจะต้องไม่กินของหมักของดอง
เช่นพวกผักกาดดอง  ปลาส้ม  ส้มปลาน้อย 
แหนม  หอยดอง  ปูดอง  มะม่วงดอง  เหล้า  เบียร์

                                ยายแกจำขึ้นใจเลย
ก่อนกลับบ้านปลัดเนตรก็ยังถามยายอีกว่า แกเข้าใจที่หมอสั่งหรือไม่
จนยายแสดงให้เห็นว่าแกเข้าใจดีแล้ว
ปลัดเนตรค่อยโล่งอกแล้วโบกมือบ๋ายบายส่งยายขึ้นรถยนต์โดยสาร(คันเดิมเมื่อเช้านี้แหละ)
กลับบ้าน

                                อีกสองสามวันต่อมาปลัดเนตรก็มีโอกาสแวะเวียนไปที่หมู่บ้านของยายคนนี้อีก

                               
เป็นไงบ้างล่ะยาย….หายดีแล้วเนอะ…
ปลัดเนตรถาม

                               
ยังหรอกท่านปลัด…กินข้าวไม่ค่อยได้
ยายตอบเสียงเหมือนคนไม่มีเรี่ยวไม่มีแรง

                                นั่นนะซี
ดูยายซูบซีดไปนะ
ปลัดเนตรเริ่มสังเกตอาการของยายอย่างพินิจพิเคราะห์

                                ยายแกบ่นออดๆ
แอดๆ
  หมอบอกห้ามกินของดอง
ยายก็ไม่กิน

                               
แล้วไงต่อล่ะยาย
ปลัดเนตรรอคำอธิบายจากยาย เพื่อจะได้ช่วยวินิจฉัยโรคช่วยหมอ

                                ยายก็ไม่ค่อยได้กินข้าวปลาอาหารนะซีท่านปลัด…มีแต่ของหมักและส่วนใหญ่เป็นของดองทั้งนั้น

                               
ของที่ไม่หมักไม่ดองก็ถมถืดไปทำไมไม่กินล่ะยาย….

                               
ยายอยู่ตัวคนเดียว มีแต่พวก
ดอง (ภาษาอิสาน
– ญาติพี่น้องทางสามีหรือภรรยา) มาทำให้กินทั้งนั้นเลย เป็นอย่างนี้มาสองวันแล้ว ทำกินเองก็ไม่ไหว

อาหารของ ดอง พวกนี้ยายกินไม่ได้หรอกเดี๋ยวหมอดุเอาอีก

เวรกรรมของปลัดเนตรจริงๆ
ที่พายายแกไปหาหมอวันนั้น ซักซ้อมแกก็หลายครั้ง…เฮ้อ….

ข้อความนี้ถูกเขียนใน ขำขัน คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ ของดอง

  1. เสาวลักษณ์ พูดว่า:

    อิอิ ตะแล่น ตะแล๋น ตะแล๋น ตะแล๋น….

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s